State of Decay 3 – kooperacja i wspólny świat

Czterech graczy, jeden świat bez ograniczeń odległości

W State of Decay 2 goście byli przywiązani do gospodarza i jego mapy. Kontynuacja znosi to ograniczenie. Jeden świat dzieli do czterech osób i nikt nie musi trzymać się blisko pozostałych: jeden gracz może zbierać zapasy na drugim końcu mapy, drugi walczyć z sercem zarazy, a trzeci rozbudowywać osadę.

Tę swobodę można wykorzystać na dwa sposoby. Możecie wspólnie rozwijać jedną osadę albo grać razem, lecz osobno, tak by każdy znajomy rozbudowywał inną bazę dla tej samej społeczności. Społeczność może mieć do trzech osad, więc w grupie trzech lub czterech osób każdy może wziąć pod opiekę wybrane miejsce i jego specjalizację.

Grupa nie musi nawet zaczynać razem: gracze mogą rozpocząć w różnych częściach świata, na mapie około cztery razy większej od jednej mapy z State of Decay 2. Ta skala jest też powodem zamkniętej bety: tryb wieloosobowy bez ograniczeń odległości musi działać sprawnie, gdy wiele grup jednocześnie rozproszy się po mapie.

Zapis, w którym znajomi mogą grać bez ciebie

Wspólny świat to plik zapisu, z którego mogą korzystać inne osoby. Gdy zaprosisz znajomych do swojego zapisu, mogą w nim grać niezależnie od tego, czy jesteś online. Każdy z nich może posuwać fabułę naprzód, budować obiekty i zmieniać świat, a postacie w tym świecie też są wspólne.

To zmienia charakter społeczności w kooperacji. Zamiast dopasowywać sesje do gospodarza, grupa może utrzymywać społeczność przy życiu mimo różnych stref czasowych i godzin gry. Druga strona medalu to zaufanie: śmierć nadal jest nieodwracalna, więc znajomy, który o północy zabierze twojego najlepszego ocalałego do gniazda zarazy, może stracić go dla wszystkich.

Wspólny świat korzysta ze sprawdzonej technologii. Opracowano go we współpracy ze studiem Obsidian Entertainment, którego gra survivalowa Grounded ukazała się z technologią wspólnego zapisu autorstwa Undead Labs. State of Decay 3 rozwija te podstawy, obejmując znacznie większą mapę i społeczność proceduralnie generowanych ocalałych.

Gra solo

Kooperacja jest opcjonalna w każdej części gry, a tryb jednoosobowy to jeden z priorytetów, nie dodatek na końcu prac. Przewiduje się, że większość osób będzie grać samotnie, a rozgrywka solo już dobrze sprawdza się w wersjach alfa.

Grając samotnie, nadal korzystasz z tych samych systemów. Swobodnie przełączasz się między ocalałymi, prowadzisz do trzech osad i atakujesz gniazda zarazy, więc społeczność solo nie jest okrojoną wersją tej z kooperacji. Niektóre zadania są po prostu trudniejsze w pojedynkę: nawet serce zarazy o najniższym stopniu zagrożenia daje się we znaki trzyosobowej grupie. Gracze solo powinni więc oczyszczać powiązane miejsca, starannie się przygotowywać i dostosować suwaki walki, zarazy i zasobów do swoich możliwości.

Jeśli zaczynasz jako gracz solo w State of Decay 2, nie tylko ciebie może kusić wspólny świat: wiele osób, które wcześniej grały samotnie, prosi teraz właśnie o taki rodzaj kooperacji bez ograniczeń odległości.

Gra międzyplatformowa i wymagania gry online

Kooperacja online obsługuje do czterech graczy na każdej platformie. Wersja Steam obsługuje międzyplatformowy tryb wieloosobowy, a kooperacja międzyplatformowa Xbox łączy konsole Xbox i PC. PlayStation 5 również obsługuje do czterech graczy online, ale nie potwierdzono gry między PlayStation a Xbox lub PC.

Gracze konsolowi potrzebują abonamentu do gry online: Game Pass Essential, Premium lub Ultimate na Xbox oraz PS Plus na PlayStation 5, gdzie gra online jest opcjonalna. Żadna z wersji PC nie wymaga abonamentu. Na PlayStation 5 funkcja gry zdalnej pozwala też strumieniować sesję z konsoli na inne urządzenie.

Suwaki trudności

Zamiast jednego ustawienia trudności są osobne suwaki walki, agresywności zarazy i dostępności zasobów. Działają solo i w kooperacji, więc grupa może na przykład zachować wymagającą walkę, a ułatwić znajdowanie zapasów albo spowolnić rozprzestrzenianie się zarazy podczas poznawania mapy.

Ta elastyczność ma większe znaczenie we wspólnym świecie niż w zapisie solo. Czteroosobowa grupa może radzić sobie z trudniejszą walką, ale woleć mniej agresywną zarazę, gdy jej członkowie grają o różnych porach; gracz solo może wybrać odwrotnie. Dokładne opcje mogą się jeszcze zmienić przed premierą w 2027.

Serca zarazy mają też własne stopnie zagrożenia, więc traktuj suwaki jako sposób na dostosowanie długofalowej rozgrywki, a nie przełącznik, który czyni każdy atak banalnym. Zmieniaj je wraz z liczebnością i umiejętnościami społeczności — na przykład zmniejsz agresywność zarazy po śmierci weterana lub gdy czwarty znajomy przestanie regularnie grać.

Prowadzenie wspólnej społeczności

Czteroosobowa społeczność działa najlepiej, gdy każdy przyjmuje rolę dopasowaną do systemów gry. Jeden gracz może opiekować się osadą rolniczą lub medyczną, drugi prowadzić bazę amunicji i materiałów wybuchowych z prasą amunicyjną i warsztatem materiałów wybuchowych, a pozostali rozpoznawać gniazda zarazy i przywozić zapasy odpowiednim pojazdem.

Ustalcie własne zasady dotyczące rzeczy, których nie da się cofnąć. Ocalali są wspólni, a śmierć nieodwracalna, więc zdecydujcie, kto może zabierać weteranów na niebezpieczne wyprawy, i miejcie po jednej dodatkowej osobie z każdą ważną umiejętnością. Morale też jest wspólne: społeczność, która straci zbyt wielu członków, może rozpaść się wszystkim.

Korzystajcie też z zapisu dostępnego bez jednoczesnej obecności graczy. Znajomi grający o różnych porach mogą zostawić sobie nawzajem zaopatrzoną bazę, zniszczone serce lub ukończony obiekt i wracać do społeczności, która rozwijała się pod ich nieobecność.